Neden ve KorkuNeden?

Bir sürü neden var hayatımızda… Sonu başı belli olmayan, ama cebimizde her zaman hazır duran, her duruma uyum gösteren, hatta çoğu zaman durumu kendisine esir eden nedenler… Ve onlarsız yaşayamıyoruz… Genel yalanlarımız…

Çok basit bir şekilde “ne zamandır görüşemiyoruz?” sorusunun yanıtı da “yoğunluktan” adlı nedenin altına giriveriyor. Ve o nedene kendimizde inanıyoruz. Her iki tarafta onaylıyor artık ve nedenlerimizin altında birbirimze olan saygıyı kaybedip, uzaklığımızı kabul ediyoruz. Değerimiz yavaş yavaş azılıyor.

Buraya neden bunca zamandır zaman ayıramadım peki..? Yüzeysel nedenim, hepinizinde sorgulamadan kabul edeceği, önceliklerimin değişip zaman ayıramam olabilir. Hatta faklı kelimelerle hayatımın değişmesi vs vs… Asıl gerçek neden son zamanlarda kendime bile zaman ayırmak istememem. Evet, zaman bulamamak değil. Zaten pandemiden dolayı herhangi bir yere çıkıp bişey yaptığımız yok. Evdeyiz pinekliyoruz. Bolca zaman, bolca enerji ve kendi kendime kalacağım bolca yerim var ama evet kendime zaman ayırmak istemiyorum. Bunu kendime itiraf ediyorum artık ve belki de korkuyorum aslında…

Korku

Acaba korkuyor muyum? Bu size de oluyor mu? Geçmişte yapamadıklarıma bakıp hayıflanırken, hatta “bi zamanım olsa neler neler yapacağım” diye sağa sola caka satarken, şimdi elimde bunca imkan olup kös kös hepsini geri plana atmak, başka bahara bırakmak, veya artık bundan sonra yapamayacağını düşünmek, bu tür duyguların korkuya dönüşmesini izlemek… Bana olan şu an tamda bu..

Neler yapmak istedim?!? (neler yapmak istemedim ki!! bakalım buraya yazacak cesareti bulabilecek miyim?!?)

  • Düzenli spor (iki günde bir yarım saat AIRWALKER, çokta bişey değil aslında, yapabiliyor muyum? sizce?)
  • Kara kalem üzerine pratik.. (bu konuda hakkımı yemeyeyim son zamanlarda biraz kalemi elime alıyorum ama kimseye gösterecek kadar değil)
  • Uzun zamandır aklımda olan bir oyun senaryosu ve kodlanması. (başladım başlamasına da başladığım yerde duruyor sanki, need help)
  • Kitap okuma… (bu en kötüsü… KOBO’yu elime alamıyorum nedense… Ne güzel elimden düşürmediğim zamanlar olmuştu. Şimdi elime değmiyor)
  • Müzik ile ilgili herhangi bişeyler (gitarımın ev içinde nerede olduğunu bile unutuyorum zaman zaman, yeni taşındığımız evde plaklarımı bile düzenlemedim. İstediğim bişeyi bulma şansım yok. Çok dinleme içinde fırsat yaratmıyorum. Radyoya dönüş yaptım. Benim için bişeyler çalsın modundayım. Spotify’da kaçıncı liste oluşturup bir sonuca varamamam. Bir sürü kendini tekrarlayan ve konusunu kaybetmiş listenin en sonunda silimesi ve kendime kızmam. bu kadar konsantrasyon eksikliğinin bir nedeni olmalı )

ve daha söyleyebileceğim bir sürü şey. Şu an tek yapabildiğim hayatımı devam ettirme konusunda işime sarılmış olmam. Her yanım iş olmuş durumda ve korkularımı yanı bu herhangi bişey yapamayışlarımı günün sonunda iş ile bağlayıp en azından anlık kötü hissetmemeye çalışıyorum. Bir yere kadar idare ediyor ama günün sonunda gelip böyle bir yazı yazma ihtiyacı hissediyorum.

Bu korkularımı aşabilir miyim veya aşamayıp en sonunda daha da çok hayıflanırım bilmiyorum ama yapmak zorunda hissediyorum… Mesela daha çok yazı yazmalıyım. Daha çok şey anlatmalıyım. Burası bu kadar boş kalmamalı.

Bu sefer başladım diye kendi gazımı alıp ve yine arka plana atılmamak ümidiyle…